Twee punten na ongelooflijke vrije bal

Sorry Loes, maar ik neem het heldenstokje van je over. Vorig seizoen wierp Loes tegen Pacelli de winnende bal drie seconden voor tijd erin, nu gooide ik een onmogelijke vrije bal na de officiële speeltijd de kruising in: 22-23 winst tegen Wijhe. Ongelooflijk! Om zo te winnen, wat is dat een geweldig gevoel!

Wedstrijden tegen Wijhe zijn altijd leuk om te spelen. Er komt veel publiek op af en de wedstrijden zijn ook vaak spannend. Precies zoals Marjon het omschreef tegen Airplayradio: ‘Een echte derby’. De wedstrijd vandaag was daar geen uitzondering op. Goed was het niet, maar spannend zeker wel.

Wij namen het initiatief in de wedstrijd en liepen na goede, snelle aanvallen uit via 0-3 naar 1-5, maar daarna kwam Wijhe goed terug. Wijhe moest het vooral van zijn snelheid hebben (break-outs) en de snelle wissel na de middenuit. Dat laatste was vorige week tegen LHC al ons zwakke punt, vandaag waren we wel iets alerter, maar we lieten ons alsnog te vaak verrassen. De ‘gewone’ aanvallen van Wijhe konden we wel goed verdedigen, daaruit scoorden ze niet veel. De goede start gaven we geen passend vervolg. Want de rest van de aanvallen in de eerste helft gingen moeizaam en slordig. Zo maakten we erg veel technische fouten of schoten we te slappe ballen, waardoor Wijhe zijn favoriete wapen kon inzetten: de break-out. Bij rust was het 11-11.

Ook in het begin van de tweede helft namen wij weer het voortouw en we kwamen op een 14-18 voorsprong. Een mooie voorsprong die ons vertrouwen zou moeten geven. Maar het omgekeerde was waar. Nu moesten we slim gaan spelen en ook dat was vandaag niet ons sterkste punt. We speelden geforceerde ballen of namen onnodige risico’s en kwamen bovendien meerdere malen in ondertal te staan. Wijhe sloop dichterbij en kwam opnieuw op gelijke hoogte: 18-18. Vanaf dat moment was het billenknijpen en stuivertje wisselen. Wij kwamen op 20-21, maar gaven vervolgens de bal weer te makkelijk weg: 21-21. Ook het volgende doelpunt was voor ons: 21-22, maar ook dit konden we niet vasthouden en Wijhe speelde de volgende aanval goed uit: 22-22. Wij kwamen weer in de aanval, maar meer dan een vrije bal wisten we er niet uit te halen. De zoemer ging en vanaf dat moment leek het beslist. De tafeldienst had zelfs de stand al ingevuld. Maar… de typex kon gezocht worden. Een vrije bal, een zesmansmuur van voornamelijk lange meiden en één Jolien met de bal (zie foto). De keeper zei nog: ‘Ik zie haar niet’ en ik zag wel dat ene gaatje linksboven. De scheidsrechter floot aan en het onmogelijke gebeurde: de bal ging strak in dat gaatje linksboven! Geweldig, wat een fantastische manier op te winnen! We vierden het alsof we het landskampioenschap binnen hadden, maar zo voelde het ook op dat moment.

Geen goede wedstrijd, maar wel een prachtige einde. En belangrijker: weer twee punten. Volgende week spelen we weer thuis op zaterdagavond. Dan komt het tweede team van AAC 1899 op bezoek. Vorig jaar wonnen we daar de eerste keer heel dik van, maar we verloren de tweede wedstrijd met ongeveer dezelfde cijfers. Het wordt dus een grote verrassing wat we daar volgende week laten zien.

Jolien