Eén overwinning is voldoende: dames 1 promoveert!

Een soort Champions League: de vijf kampioenen van de hoofdklasses A tot en met E tegen elkaar. Vier krijgen alsnog de verdiende promotie, één is de ongelukkige en blijft – ondanks het kampioenschap – in de hoofdklasse. V&S uit Groningen bleek de huilende vijfde en mocht na een reis van uren, een complete dag van huis, maar met een superenthousiast publiek degene te zijn die met lege handen de lange terugreis mocht maken. Wij hadden het geluk dat we onze enige overwinning (van de vier wedstrijden) tegen datzelfde V&S  hadden geboekt, waardoor we op onderling resultaat volgend jaar wél in de tweede divisie mogen uitkomen.

Onze eerste wedstrijd bleek achteraf ook de sleutelwedstrijd te zijn. Zowel wij als V&S wonnen uiteindelijk maar één wedstrijd en eindigden dus gedeeld vierde. Ons geluk was dus dat dan het onderling resultaat gold en niet het algehele doelsaldo.

Tegen V&S speelden we een degelijke wedstrijd. We hadden in de eerste minuten het beste van het spel, maar zetten dit niet om in doelpunten. Wel kwamen we op 0-1, maar daarna kwamen we nauwelijks meer aan scoren toe. Na de eerste helft (15 minuten) stond het 3-3. De tweede helft toonden we meer overtuiging en meer snelheid en kwamen we ook meer aan scoren toe. We pakten een voorsprong en gaven die niet meer uit handen. In de laatste seconden maakten de Groningsen nog van 8-10 de 9-10, maar daarna klonk het eindsignaal. De eerste overwinning was binnen.

En dat was, wat dus later bleek, ook onze laatste overwinning van de dag. Hoewel er tegen zowel Iason uit Valkenburg als het Haagse Wings zeker meer in had gezeten. Tegen Iason lieten we het de eerste helft compleet afweten. We stapelden fout op fout en daardoor kon Iason simpel scoren. Bij rust keken we tegen een 5-10 achterstand aan. De tweede helft was wel beter, maar nog lieten we ons te vaak te makkelijk verrassen door de aanvalsters van Iason en konden we de achterstand niet ombuigen: het werd 14-16.

Tegen Wings eigenlijk hetzelfde verhaal. Geen indrukwekkende ploeg, maar toch wisten we niet van ze te winnen. Het begin leek veelbelovend: heel snel stonden we op 2-0 en 3-1. Maar opnieuw was dat geen garantie voor een overwinning. Bij rust stonden we nog voor met 4-3, maar de tweede helft bleek onze pijp leeg. Daarbij hadden we ook wat pech in de afronding en werden ons soms wat strafworpen door de neus geboord. Maar goed, uiteindelijk was het wel onze eigen fout. We verloren met 10-11.

Met nog één ronde te gaan, wisten we toen al dat we niet meer laatste konden eindigen. V&S moest ook nog een wedstrijd spelen, maar had tot dan nog niet gewonnen. Die laatste wedstrijd zou er niet meer toe doen. Ja, ze konden nog op gelijke hoogte met ons komen, maar het onderling resultaat was dus in ons voordeel. Wel erg vreemd (op z’n zachtst gezegd) dat het NHV ons nooit de bevestiging kon geven. Maar liefst één afgevaardigde was aanwezig, maar wij moesten hem nog wijzen op de reglementen. Toen wij vroegen of de uitslagen ergens bijgehouden werden en of we nog officieel bericht kregen dat we promoveerden, werden we verwezen naar de leider van Westsite, want ‘die had het allemaal keurig in een schemaatje bijgehouden’ en ‘jullie kunnen toch zelf tellen’,  aldus de zeer betrokken en professionele bondsafgevaardigde…

De laatste wedstrijd was dus om des keizers baard. We speelden tegen Westsite uit Amsterdam. Die ploeg had in dit toernooi al laten zien vandaag de beste te zijn. En ook wij konden niet verrassen. De eerste helft was Westsite ons op snelheid, effectief en creativiteit de baas. Bij rust was het al 5-11. De tweede helft kwamen we beter in ons spel en lieten we vooral aanvallend nog wel mooie dingen zien. Een overwinning zat er echter niet in: het werd 18-12 voor Westsite.

Maar goed, hoewel de euforie ver te zoeken was, (één overwinning, gevolgd door drie matige wedstrijden die we verloren, daarvan raak je niet echt in jubelstemming), zijn we nu dus wel gepromoveerd naar de tweede divisie! Best bijzonder voor het kleine Wesepe. Nog twee promoties te gaan en we spelen gewoon in de eredivisie 😉

Heleen heeft op prachtige wijze afscheid genomen als handbalster: met een kampioenschap én een promotie. Vandaag waren echt haar allerlaatste seconden als handbalster. Wij vinden het allemaal ontzettend jammer dat ze stopt, want haar inzet, inzicht, maar vooral enthousiasme en vrolijkheid zullen we echt gaan missen. Heleen, nogmaals ontzettend bedankt voor de afgelopen jaren!

En nu? Nou, binnenkort komen we uit in de wereldwijd bekende Hendrik Bartelscompetitie. Een toernooi waar Sallandse en Twentse ploegen uit de hoofdklasse en tweede divisie aan deelnemen. Wij spelen onder andere tegen Olympia Hengelo en Kwiek 2 uit Raalte. Onze eerste wedstrijd is woensdagavond 8 mei in Haarle tegen Nieuw Heeten 1.

Tot slot nog even een bedankje voor onze twee trouwe supporters van vandaag. Johan en Daniëlle Krijt waren van minuut 1 tot aan de laatste seconden aanwezig in Best. Fantastisch!

Jolien