De verkeerde kant van de streep

Ja, we staan inderdaad weer aan de verkeerde kant van de degradatiestreep. Zaterdagavond verloren we in eigen huis onnodig van ZAP met 21-26. Maar nog geen man overboord, want als Hacol’90 zondag ‘gewoon’ van Westsite zou verliezen, was er niets aan de hand. Maar helaas, zij wisten wél te winnen (37-34) en wisselden zo van plek met ons.

Onze nederlaag van zaterdagavond tegen ZAP was een onnodige. De eerste helft speelden we heel sterk en we gingen rusten met een mooie voorsprong van 13-9. Tot zes minuten voor het eind leek er nog weinig aan de hand, maar daarna ging ineens het heel hard de verkeerde op en gingen we met 21-26 het schip in.

De eerste dertig minuten was vooral Marjolien heerlijk op dreef. Met haar typische Roesinkballen wist ze de keepster keer op keer te verschalken. Daarnaast speelden we onze systemen goed uit en werd er goed afgerond. Verdedigend schortte er nog wel het één en ander aan. Vorige keer waren het de hoekspeelsters die veel tegen ons scoorden. We waren daar op bedacht, maar de eerste drie tegendoelpunten kwamen toch alle vanuit de hoeken. Onze aanval voerde de eerste dertig minuten echter de boventoon en zo konden we dus met een voorsprong van vier punten de kleedkamer in. Wel een flinke domper was het uitvallen van Alieke en Marjon. Alieke ging door haar enkel, maar kende in de tweede helft gelukkig een wonderbaarlijke wederopstanding. Helaas gold dat niet voor Marjon. Zij ging met een knieblessure van het veld en kwam niet meer in actie. Met Nikki die twee weken geleden een blessure aan haar iPhone… oh nee, enkel opliep, zit onze kneuzenbank dus lekker vol.

De tweede helft kende helaas een ander spelbeeld. Het eerste doelpunt was nog wel voor ons, maar daarna sloop ZAP langzaam dichterbij. Ze hadden van keepster gewisseld en deze tweede doelverdedigster had meer kijk op onze ballen. Daarbij maakten we het haar ook niet altijd erg moeilijk. We hebben veel kansen gehad, maar slechts enkele rondden we af. ZAP was daar een stuk efficiënter in, met name hun nummer 8. Zij wist zowel vanuit de hoek als vanaf de opbouwpositie zeer hard en geplaatst af te ronden. Ik geloof dat ze zelfs een 100% score kon laten noteren. Daar kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen…

Het eerste breekpunt in de wedstrijd was bij 17-15 in ons voordeel. Bij die stand kwamen wij in overtal, maar in plaats van uit te lopen wist ZAP op gelijke hoogte te komen. Het vijfkoppige publiek van ZAP ging achter de ploeg staan en ze kregen vleugels. Tot 20-20 ging het nog gelijk op en leek alles nog mogelijk voor ons, maar wat er die laatste zes minuten gebeurde… Ik weet het nog steeds niet, maar bij ons lukte niets meer en bij ZAP ging alles er in. In plaats van het binnenhalen van een zekere overwinning werden we in die laatste minuten kansloos het veld afgestuurd: 21-26. Een domme nederlaag waarvan we niemand anders dan onszelf de schuld kunnen geven.

Nog steeds is het niet afgelopen voor ons, maar het wordt een lastig verhaal. Volgende week spelen we in Amsterdam tegen Westsite. Die ploeg verloor dus dit weekend van Hacol’90, wat betekent dat ze dus te verslaan zijn. Kortom: vuren!

Jolien