Het gaspedaal net op tijd gevonden

Ik zei het vorige week al: Groessen is en blijft een lastige ploeg voor ons. Voorafgaand aan onze wedstrijd van afgelopen zaterdag stond de Gelderse ploeg op de laatste plaats. Maar wij wisten dondersgoed dat dat helemaal niks zei. Dat bleek ook wel in de wedstrijd. We hebben vijftig minuten lang geworsteld voordat er eindelijk een goede fase aanbrak en Groessen in ieder geval dit weekend nog niet een plek steeg. We wonnen, moeizaam maar we deden het wel, met 20-24.

Vroegâh, in de eerste klasse, hadden we het altijd al lastig tegen Groessen. Doelpunten waren schaars en lekker in je spel komen zat er op de een of andere manier nooit in. Overwinningen tegen Groessen waren dan ook schaars voor ons. Maar het probleem loste zichzelf snel op: zij degradeerden en een paar seizoenen laten promoveerden wij. Een nieuwe ontmoeting zou dus wel een tijdje op zich laten wachten. Maar Groessen deed iets heel knaps: twee seizoenen op rij promoveren. En tadaa, daar waren ze vorig jaar ineens weer! Ze deden het verrassend goed in hun eerste jaar in de hoofdklasse en eindigden op een vierde plek, twee plekken hoger dan wij. En ja hoor, weer hadden we twee keer van ze verloren.

Dit seizoen hebben ze het echter een stuk lastiger. Tot nu speelden ze twee keer gelijk en wonnen ze nog maar één keer. Dat laatste deden ze dan wel weer tegen de huidige koploper, Havas. Het blijft een bijzonder onvoorspelbare competitie…

Vanaf het beginsignaal voelde het zaterdagavond al niet lekker. We startten rommelig en ingehouden. Groessen kwam met hun traditionele cirkelspel (met twee cirkelspeelsters) op een vlotte 3-0 voorsprong. Even wakker worden dus. Maar dat ‘even’ duurde vervelend lang. We konden wel aanhaken en langszij komen, maar het hield allemaal niet over. Clubheld Roesink was in de rust duidelijk: het hoeft niet mooi of goed, maar we vertrekken hier niet zonder overwinning. Al is het maar met één punt verschil, deze wedstrijd is voor ons.

De tweede helft worstelden we lekker verder. Het wilde maar niet. En zo stonden we na vijftig minuten handballen op een 19-18 achterstand. Groessen had de flow te pakken en het publiek ging erachter staan. Maar toen ging bij ons de knop om. De turbo ging er op en ineens vlogen de ballen, die er eerst niet in wilden, nu wel strak het doel in. Het tempo ging omhoog en met een 1-6 eindsprint trokken we de wedstrijd toch onze kant op.

Fieuw, met de hakken over de sloot.

We zijn nu precies halverwege de competitie en hebben daarmee alle tegenstanders een keer gehad. We hebben mooie wedstrijden (zoals de sterke competitiestart tegen LHC) afgewisseld met mindere optredens (met als dieptepunt de afstraffing in Almere door Havas). Nu staan we op de vijfde plek met slechts één puntje achterstand op de drie nummers 2 en vier punten achter op koploper Havas. De verschillen zijn dus klein, maar dat geldt ook voor de onderkant van de hoofdklasse. Het is nu echt nog niet te voorspellen wie er kampioen wordt en wie er zal degraderen. Dat maakt deze competitie natuurlijk alleen maar boeiender.

We richten ons nu op het gourmetstel, de oliebollen en de vuurpijlen en gaan dan in het nieuwe jaar er weer fris tegenaan. Hopelijk kunnen de geblesseerde Moniek, Astrid, Maureen en Imre dan snel weer hun eerste speelminuten maken. Imre? Ja, die heeft zich afgelopen zaterdag ook bij dit groepje aangesloten. Tijdens een prachtig uitgevoerde Hampelmann trapte zij vol overuiging tegen haar eigen hand aan. Niet zo handig ( 😉 speciaal voor jou, Elke). Een gebroken vinger was het gevolg.

In het nieuwe jaar hervatten we op zaterdag 7 januari in Lemelerveld tegen LHC de competitie. Overigens spelen we aanstaande donderdag nog een oefenpotje tegen Overwetering, 20.15 uur in de Hooiberg.

Jolien

Leave a Reply